Выходны дзень суботы 23 лістапада мы павінны былі правесці ў Гарадзеі — гарадскім мястэчку што ў Менскай вобласці (хто яго не ведае?).
Шэрае, дажджлівае надвор’е. Два мікрааўтобуса з нумарамі Гарадзенскага рэгіёна, парачка сабакароў, нашы жоўта-зялёныя і жоўта-сінія таварышы з горада Гародні і Слоніма ў колькасці 4 і 1 твар адпаведна — вось складальнае нашага выязнога сектара, дакладная лічба якога 34 «щща». За межамі стадыёна нічога цікавага не адбывалася ў адрозненні ад зялёнага газона пасля стартавага свістка! Дзіма Кавалёнак — яго забіты мяч на 33-яй хвіліне адкрыў рахунак у гэтым матчы. Аўтарам канчаткова другога пераможнага гола стаў Саша Татарнікаў. Хлопцы, дзякуй вам за гэту перамогу!
На сектары настрой выдатны! Шыза выдатная! І мы ўсе таксама — выдатныя!) На ўваходзе прапускаюць сцягі, нават цікавяцца, ці будзем мы паліць сёння што-небудзь, аднак не прапускаюць нашы банары, мол рэестр на іх задаўнены (!) — год не той. Увесь сезон пракаталіся з гэтым рэестрам і той датай, якая ў ім указана, і ўсіх усё ўладкоўвала, а тут, у нейкай дзіры з 4 000 насельніцтва, мінскага амапа не задаволіла лічба ў чатырохзнакавым ліку! Ну і хер з вамі! У нас сёння рахунак на табло 0:2! У нас сёння залатнікоў цэлых 5 штук! «Сонца яшчэ высокае!» І на сёння гэта яшчэ не ўсё!!!
Выязджалі з суправаджэннем да самай Ліды. Алеее… такі расклад нас зусім не ўладкоўваў! Тармозім адным мікронам у 15 км ад роднага горада. Спісваемся. Вадзілу паражняком адсылаем далей. На гадзінах недзе палова пятага вечара — той час, калі па плане наша каманда, трымаючы шлях дахаты, павінна была апынуцца ў гэтым месцах. Аднак, час ішоў. Цямнела. Цешыць сваёй наяўнасцю нас ніхто не жадаў. Для некага гэта чаканне аказалася вечнасцю, таму нашы рады зрадзелі да 24 адважна настроеных хлопцаў і дзяўчат, дакладней…. адной, дарэчы, таксама залатніком.
Тры гадзіны давялося таптаць дарожнае палатно і яго збочыну пакуль у імгле не ўбачылі фары, якія заміргалі — знак таго аўтобуса, які мы ўсе так чакалі!
Палілі!! Палілі па поўнай! Ніводная фатаграфія ніжэй не перадае нават траціны таго, што было на трасе!
Столькі чакалі і дзеля чаго? Дзеля гэтых 5 хвілін? Так! Дзеля гэтых ПЯЦІ хвілін! І якіх хвілін!! Дзеля той стомленай ад дарогі каманды, якая падзяліла з намі радасць гэтага «дарожнага гарэлішча»! І яно таго каштавала!
Цудоўны рэпартаж!