У Вільнюсе, засяліўшыся (з жыллём нам, дарэчы, вар’яцкі павезла, а вось жыллю з намі — не), акунуліся ў начное жыццё сталіцы Літвы. Павячэраўшы традыцыйнымі цэпелінамі, падцяпліўшыся мясцовым светлым і прагуляўшыся па горадзе, вырашана было працягнуць банкет дома, заадно абмеркаваць «тактыку» на турнір)
Раніцай пачынаўся турнір, але т.я. нашы гульні былі аж у 17 гадзін, вырашана было падтрымаць нашых сяброў з Днепрапятроўска, якія гулялі напачатку раскладу. Зала вельмі камфортная, знаходзіцца ў будынку ўніверсітэта (калі б у Беларусі праводзіць такога роду спаборніцтва на такіх пляцоўках, вы самі разумееце, што пары машын з вачамі з-пад берэта за вамі прыглядала б). Песні, банары, сяброўская атмасфера — тое што адразу кідалася ў вочы.
Нашы гульні ў групе прайшлі даволі ўпэўнена. Дзве перамогі і выйсце ў плэй-офф. Вельмі цяпло нас падтрымлівалі хлопцы з Дняпра і Грузіі ў нашых матчах, завошта ім і ляціць шчыльны салют)
Пасля першага гульнявога дня, за які мы выканалі задачу мінімум, нас чакала фан-вечарына. Калі сумленна, футбол нас цікавіў не ў першую чаргу, бо на такіх турнірах зносіны і знаёмствы вырашаюць на шмат больш. Уласна, вечарына гэта пацвердзіла. Настольны соккер, шмат піва, куча новых знаёмстваў, а гэтак жа ўмацаванне старых кантактаў, шыкоўная атмасфера на сцэне і ў зале ад групы Baltas Triukšma (олд-скул гледзячы на гэта паплакаў і ўспомніў 90-я:)).
Раніцай, у вельмі жаласным стане пасля «ўмацавання сяброўства» нам трэба было гуляць 1/8… Якую, мы шчасна прайшлі, гэтак жа як 1/4 па пенальці з Жальгірысам-2. Так бы мовіць, на жылах)
У паўфінале была вельмі складаная ў эмацыйным і фізічным плане гульня з Антлантасам з Клайпеды (2 нашых гульца выбылі з-за траўмаў). Прайгралі 1-2 (усёткі адбілася вечарынка:)
Адразу ж пасля 1/2 мелася быць гульня за 3 месца, у якой нам супрацьстаялі Дынамаўцы з Грузіі. Пасля складанай гульні з Клайпедай, гульня за 3 месца зусім не выклікала ніякіх эмоцый, ды і сіл на яе таксама ўжо не было… Вынік — 4 месца турніру.
Пасля ўзнагароджання і кучы фота на памяць, госці турніру сталі раз’язджацца. Пасля цёплых развітанняў, вячэры, усё ляглі спаць, акрамя двух самых устойлівых))
Раніцай наступнага дня, наведаўшы галоўныя выбітнасці і крамы (тыповыя беларусы:), наш дружны дэсант адправіўся ў родны край, з самымі цёплымі пачуццямі і ўспамінамі.
P.S. Шмат чаго ў гэтай справаздачы прапушчана і не апісана, бо такі чад, які адбываецца ў такіх паездках, не перадаецца літаратурнай мовай.
ВЕЛІЗАРНАЕ ДЗЯКУЙ за сустрэчу, арганізацыю і атмасферу сяброўства і волі, нашым сябрам, фанатам Жальгірыса!
Асобныя падзякі ляцяць Днярам, Кіяўлянам, хлопцам са Сконта (Рыга). І ўсім-усім з кім мы выдатна правялі гэты ўік-энд!
GWF ВА ЎСІМ СВЕЦЕ!