Увядзенне
Пра тое, што клуб будзе арганізоўваць паездку ў Галандыю на матч плэй-оф ЛЕ ПСВ — Шахцёр, мы даведаліся за 10 дзён да матчу, у нядзелю. У панядзелак увечары даведаліся, якія дакументы патрэбныя і колькі па грошам. Грошы патрэбныя былі за страхоўку, і візу, усяго каля 100 еўра, праезд у аўтобусе аплачваў клуб. Да вечара ў дзень выезду нам ссалi ў вушы, што шэнген будзе гадавы, аднак за паўгадзіны да ад’езду мы даведаліся, што віза аднаразовая. Але гэта не галоўнае, бо клуб і так дапамог з тэрмінамі і дарогай. Маршрут быў абраны, гасцініцы забраніраваны. У дзень выезду па хуткім зрабілі некалькі суколак «З Шахцёрам вакол свету». Планавалі ехаць праз Польшчу і Нямеччыну. З начлегам у Магдэбурзе (Германія), Эйндховен (Галандыя) і Познань (Польшча). Пішу выключна свае эмоцыі, яны могуць не супадаць з эмоцыямі астатніх. У дарогу.
Частка 1. Салігорск — Магдэбург
Выезд з Салігорску быў у аўторак у 22-00, бо візы былі адкрыты толькі з серады. Ведаючы, якія кошты на ваду і пайку ў Еўропе, добранька закупляемся і чакаем бас. Усяго на выезд сабралося 28 чалавек, з якіх 10-ка актыўных фанатаў, астатнія работнікі клуба і звычайныя кузьмічы. Прыязджае бас, уся галёрка забітая кузьмічамi, грузімся ў сярэдзіну аўтобуса і адпраўляемся ў дарогу. Адлегласць да Магдэбурга складае больш як 1200 км. У дарозе да мяжы кожны займаецца сваёй справай: хто спіць, хто кажа, хто ўжывае моцныя напоі :). На рэдкіх прыпынках усё бамбiцца стыкерамі. Мяжа, мінімальны шмон, duty free, працягваем шлях. Для мяне, як для чалавека першы раз наведвае Заходнюю Еўропу, усё было цікава і нова: самі дарогі, пераходы для жывёл праз аўтабаны. Праязджаем праз Польшчу і трапляем у Нямеччыну. Прыязджаем у Магдэбург, селiмся ў гасцініцу ў цэнтры горада. Душ, перакус, адпраўляемся ў горад. Прагулкі па гандлёвым цэнтру, па вуліцах. У горадзе сустракаюцца стыкера мясцовага клуба, наколькі мы зразумелі, заўзятары гэтага клуба прытрымліваюцца левых поглядаў. Заклейваем іх сваімі стыкерамі. Закупаемся нямецкім пенным напоем, загружаемся ў гасцініцу і пад матчы ЛЧ ужываем гэты напой. Раніцай сьнедаем і адпраўляемся ў Эйндховен, да якога паўтысячы км
Частка 2. Магдэбург — Эйндховен
А 9 раніцы грузімся ў Магдэбургу ў бас, і адпраўляемся ў Галандыю. Найпрыгожая прырода на ўсім шляху: лясы, паля, лугі. Па шляху пару разоў трапляем у корак, ва ўсё роўна да абеду прыязджаем у Эйндховен. На ўскраінах прыгожыя маленькія 2-3-павярховыя домікі, але вельмі вузкія вуліцы. Асноўны транспарт там ровары і скутэры, для якіх зрабілі асобныя дарожкі са сваімі святлафорамі. Выгружаемся з аўтобуса, і па шляху ў гасцініцу пачынаюць падлятаць баклажаны з прапановамі купіць лекі ад суму :). Засяляцца ў гасцініцу ў цэнтры горада, да стадыёна 5 хвілін пешшу, вакол цемра гандлёвых цэнтраў. Да матчу 1,5 гадзіны, вырашаем прагуляцца па горадзе. Заходзім у coffeshop, але нас на нямецкай пасылаюць найух, добра хоць там быў рускі, які патлумачыў, што лекі прадаюць толькі мясцовым. Засмучаная ідзем далей, бачым двух заднепрывадных на адным ровары, жудасная карціна. За гадзіну да матчу збіраемся каля гасцініцы, рухаемся ўсім мобам на матч. Па шляху ўсе ўсміхаюцца, ніякай агрэсіі з боку мясцовых. Каля стадыёна сустракаемся з чалавекам з клуба, які перадае нам квіткі на матч. Адзначу, што ўваход на гасцявую трыбуну знаходзіцца праз дарогу ад самога стадыёна. На ўваходзе правяраюць білеты, шманаюць (не лепш, чым у нас), правяраюць банэра. Там праходзім шмат прыступак, праз тунэль трапляем на стадыён. Там нешта накшталт кафэ, над якім вялікая шыльда для стыкераў, бамбiм туды свае. Заходзім на сектар, які знаходзіцца на самым версе стадыёна і з усіх бакоў абгароджаны ахоўным шклом і сеткай. Вешаем банэра. На стадыён прыйшло больш за 15 000 чалавек. На фан-сектары гаспадароў няма ні банэраў, ні сьцягоў. Разумеем, што такая колькасць нам не перашызець, таму робім усё для сябе. Палова кузьмічоў і работнікаў клуба вырашылі падтрымаць клуб моўчкі, што ж, гэта іх асабістая справа. У першым тайме добра шызелi, як потым распавялі з трэнерскага штаба і самі футбалісты, нас было месцамі чуваць. У другім тайме шыза ледзь радзей, напэўна на гэта паўплываў лік матчу. Што тычыцца самой гульні. Хлопцы выйшлі на матч з дрыготкімі каленамі, зашмат памылак, не паспявалі за маладымі супернікамі. Часта без нагоды кідаліся ў падкаціў. Артур Катэнка — бог. Вельмі шмат выратаваў. У другім тайме прапусцілі пасля рыкашэту ад нагі Колі Януша, аднак праз некалькі хвілін у яго быў шыкоўны шанец выправіцца, аднак ён не трапіў у пустыя вароты. Суддзя найпоўны певень. Не ведаю як з экрана, але са стадыёна здавалася, што вельмі шмат суддзя свістаў па левым, ці не свістаў, калі гэта трэба было рабіць. У выніку мінімальная параза нашага клуба з лікам 1-0, які пакідае шанцы на двухматчавае супрацьстаянне. Пасля фінальнага свістка палова каманды адпраўляецца ў бок сектара, што б падзякаваць людзей, якія дабраліся. Астатнім гульцам хочацца сказаць: ідзіце на йух. Пасля матчу застаемся пабадзяцца каля стадыёна, абмен шалiкамі з мясцовымі (мне пашанцавала больш за ўсё, трапілася гульнявая ружа ЛЧ 2006 ПСВ — Ліверпуль :)). Палова мобу адпраўляецца ў гатэль класці банэра, чалавек 7 ідзе пагутарыць з камандай. З усіх падышлі толькі Мотя, Кашэўскі, Гурулi, Старгародскi, Катэнка, пацікавіліся як справы, як дабраліся, пажадалі удалай дарогі і разышліся. Астатнім позерам, якім впадлу выйсці з аўтобуса і паціснуць хоць бы рукі хлопцам, якія праехалі за імі ~ 1700 км у адзін бок, хочацца пажадаць поспеху, надакучыла такое стаўленне. Увечары адпраўляемся ў горад, падаем у мясцовай барухе, праводзім там вечар за пінтай піва. Мінімальны рамс паміж сабой з нагоды часу ад’езду раніцай. Нам хацелася даўжэй пагуляць, а раніцай добра выспацца перад доўгай дарогай. Кузьме ж хацелася крыху раней прыехаць у Польшчу, што б яшчэ па крамах пахадзіць (за гэтым уласна яны і адпраўляліся на выезд).
Частка 3. Эйндховен — Познань — Салiгорск
Дамовіліся выязджаць а 9 раніцы, але ў выніку з усімі зборамі выязджаем у пачатку 12. Да Познані ехаць крыху больш за 800 км. У Нямеччыне пару разоў трапляем у коркі, але ў цэлым дарога праходзіла ў спакойным рэжыме. Рэшткі Галандыі не давалі сумаваць :). У Польшчу прыязджаем да паўночы, селiмся ў гасцініцу. Раніцай снедаем. Нажаль, з-за ранняга выезду горад паглядзець не ўдалося. Адпраўляемся ў Ашан, на закупкі далі 3 гадзiны. Там і выявілася ўся сутнасць кузьмы, у якіх не хапала рук для пакетаў. Грузімся ў бас і рулiм дадому. На мяжы праводзім каля 3-х гадзін, паспяхова праходзім, педаль у падлогу і дадому. У нядзелю ў 6 раніцы мы былі ў Салігорску. Таксі — дом- ложак.
Катайце на выезда, асабліва ў Еўропу, гэта крута! З Шахцёрам вакол свету!
У чацвер усе ў Барысаў, камандзе патрэбна наша падтрымка!