Мы ў такія крочылі далі або трайнік Слуцк-Карча-Дэбрэцэн!
Еўра-падарожжа пачалося для мяне ў пятніцу 18 ліпеня, паездкай у Слуцк. Дадзены выезд для мяне быў соты і таму настрой з раніцы быў проста выдатны. Сустрэўшыся з сябрамі мы адправіліся ў шлях. Па дарозе як звычайна мора весялосці, трэш і вядома песні Рукі ўверх. Прыбыўшы на стадыён адразу ж сутыкаемся з неадэкватным амапам, у якіх відаць, ад спёкі напякло ў галаву. Сяк-так зайшоўшы на сектар былі прыемна здзіўлены колькасцю супарцёраў, якія не гледзячы на будні дзень і такую спякоту прыбылi падтрымаць каманду. Я ж да апошняга дня не ведаў як будзем дабірацца да Албаніі. Варыянтаў было досыць: авія, сабакі і цягнікі або аўтастопам. Схіляліся з пачатку да аўтастопа, бо першапачаткова нас планавала ехаць 4 чалавекі. Думалі падзяліўшыся па парах гнаць наўпрост да Карчы. Але да апошняга адзін чалавек быў пад пытаннем і ў выніку ў яго не атрымалася паехаць. Вырашаем ехаць рэгіянальнымі сабакамі і аўтобусамі, так як ехаць аўтастопам ўтрох не варыянт. Маршрут быў такі: Мінск-Брэст-Львоў- Будапешт-Белград-Скоп’е-Ахрыд-Карча. У хлопцаў з мінскага філіяла было адно месца ў мікроне, вырашыў упісацца да іх і ехаць да Мінска, адкуль ужо на начны сабаку да Брэста. Але ў перапынку я даведаюся што ёсць машына да Брэста і па шчаслівай выпадковасці ў ёй ёсць вольнае месца. Матч заканчваецца нашай перамогай, уся каманда падыходзіць да сектара, дзякуем за перамогу і жадаем хлопцам ўдачы на матч з албанцамі.
Дамовіўшыся з двума мінскімі хлопцамі што сустрэчу іх з раніцы на вакзале ў Брэсце, адпраўляюся ў шлях. Прыбыўшы ў Брэст у пачатку 2-га ночы, мяне сустракаюць сябры з БМ, упісваюць да сябе, за што ім яшчэ раз вялікі дзякуй. Прыняўшы душ і трохі пагутарыўшы я іду спаць. Ранні пад’ём, і я еду сустракаць хлопцаў. Сустрэўшыся са сваімі у нас паўстае пытанне як дабірацца да Львова, сабакамі ці ж прамым аўтобусам з Брэста. Выбар упаў на карысць чыгункi, ідзем у касу купляем квіткі да Забалацця і праз падлогу гадзіны ўжо адпраўляемся ў дарогу. Праходзім дзікі пагранічны кантроль, бярэм квіткі да Ковеля і ўжо праз пару гадзін мы там. Прыехаўшы ў Ковель, даведаемся што сабакі да Львова ці то не ходзяць , ці то вядуцца рамонтныя работы на чыгуначных путях, і таму мы прабіваем аўтобус да Львова. Бліжэйшы быў толькі праз 2 гадзіны. Мяняем грошы, завісаем у Wi – Fi, невялікі перакус і адпачынак і вось ужо аўтобус пад’язджае да нашай платформы. 4-ы гадзiны пуцi і мы ў Львове . На вакзале нас сустракаюць львоўскія знаёмыя. Ідзем у касы, бярэм квіткі да прыгранічнага горада Чоп ў абшчак. Да цягніка застаецца гадзіну часу, трохі пагутарыўшы са знаёмымi мы рухаемся да свайго вагона.
Зайшоўшы ў вагон, я разумею што ночка трэба будзе вясёлая. Траціну вагона бруднага і смярдзючага цыгання не выклікала ніякай радасці. Рассеўшыся па месцах прапаную хлопцам паспаць, а сам паклаўшы нож па-бліжэй, пачынаю глядзець цырк у выкананні цыган, якія бегалі ў тамбур па сто разоў, і разглядаючы што ўжо выкрасці ў звычайных пасажыраў. Усё накшталт праходзіць без здарэнняў і праз 6 гадзін мы ўжо ў Чопе. Не паспеўшы падысці да кас да нас падыходзіць мясцовы таксіст і прапануе за 300 грыўняў перавезці нас праз украінска-венгерскую мяжу і пасадзіць на сабаку да Будапешта. Не доўга думаючы мы пагаджаемся і прыкладна праз 40 хвілін мы ўжо сядаем у сабаку якая вязе нас у Будапешт. Праспаўшы 3-ы гадзiys мы прыбылі на вакзал Келецi.
Ідзем адразу ж прабіваем квіткі да Белграда, і тут веданне нашага ангельскага нас падвяло або касір няправільна сказаў, карацей не важна. Сказаўшы што квіток каштуе 50 еўра, а не 15 як мы планавалі, мы ўпалі ў шок , 50 еўра за 450 км, ну ўжо вельмі шмат, з улікам таго што да Будапешта мы дабраліся за 20. Вырашаем прабіць хостэл, так як суткі ў дарозе даюць аб сабе ведаць, а там ужо шукаць варыянты па-танней дабрацца да Белграда. Знаходзім хостэл ля чыгуначнага вакзалу, засяляемся ў яго, прыводзім сябе ў парадак і пачынаем прабіваць варыянты да Белграда. Мой таварыш накшталт як знаходзіць варыянт з аўтобусам за 25 еўра, усё ж ужо лепш. Едзем на аўтавакзал, які аказваецца ў суботу не працуе , ды і касы кампаніі якой нам патрэбны знаходзяцца не на ім, а на стадыёне Феранцвароша . Добра што дадзены аб’ект апынуўся не па-далёку ад нас. Дайшоўшы да стадыёна, даведаемся што касы працуюць да 4-х гадзін дня. Усе варыянты на дадзены дзень былі вычарпаныя і мы вырашаем ехаць на цягніку за 50, так як да яго заставалася ўсяго толькі гадзіна. Прыехаўшы на вакзал, засмучаныя, ужо гатовыя заплаціць па 50 еўра, мясцовы касір нам кажа што квіткі каштуюць 15 еўра, што прывяло нас у дзікае захапленне. Узяўшы квіткі, грузімся ў вагон. Ноч у шляху, моцны сон , беспраблемная сэрбская мяжа і вось мы ўжо ў Белградзе.
Нядоўга затрымаўшыся на вакзале, мы купляем квіткі на цягнік да Скоп’е, і ўжо праз гадзіну адпраўляемся ў дарогу. 10 гадзiн шляху праляцелі цяжка, дзікая спякота , пры тым што сонца свяціла прама ў нас. Пазнаёміліся са старым сербам, які 3-ы гады жыў у Маскве. Расказаў што за свой праведзены час у Расіі выпіў шмат гарэлкі і спірту, што не дзіўна . Даведаўшыся што мы накіраваліся ў Албанію, быў жудасна здзіўлены. Сказаў што нас там могуць забіць і што лепш нам туды не ехаць, а асабліва там не размаўляць на рускай мове. Парадаваў нас дзед Пройдучы недзе за гадзіну сербска – македонскую мяжу, прыкладна праз 40 хвілін мы прыбылі ў Скоп’е .
Наступным пунктам у які мы павінны былі дабрацца да ночы, быў турыстычны горад Ахрыд, каля якога знаходзіцца знакамітае Ахрыдское возера. Ідзем у білетныя касы вакзала, дзе сустракаем пажылога ўзбека Васіля Канстанцінавіча, які ну ўжо ні як не падобны на ўзбека. Ён нам дапамагае з купляй квіткоў, распавядае пра Ахрыд, кажа што нам абавязкова варта там затрымацца. Сказаў што не варта турбавацца на рахунак Албаніі, што ўсе там зараз мірна, і што ў Албаніі зараз добра развіваецца турызм. Садзімся ў аўтобус, у якім з намі едуць людзі з розных кантынентаў у тым ліку шмат прыемных герцагінь. Толькі звар’яцелая спякота псавала ўвесь настроі. У адзін з момантаў калі тэмпература ў аўтобусе была параўнальная з тэмпеатурай ў лазні, мой таварыш вырашае адкрыць люк аўтобуса , чым выклікае буру авацый.
Сонца апускалася за гарызонт, тэмпература станавілася камфортнай, і пасля 3,5-й гадзін па горным серпанціне мы прыбываем у Ахрыд. На станцыі нас адразу ж чапляе мясцовы дзядуля, які прапануе недарагі хостэл. Мы з радасцю пагаджаемся, ды і ўжо позна было нешта самім шукаць, так як на наступны дзень быў ужо матч, і нам трэба было яшчэ знайсці спосаб дабрацца да Карчы. Засяліўшыся ў хостел, прымаем душ і пускаемся ў сон. Прачнуўшыс , пачынаем прабіваць варыянты да Карчы. Даведаемся што каманда грунтуецца ў горадзе Поградец, гэта ўжо Албанія . Гэтак жа даведаемся што частка нашых, якія ляцелі самалётам з Кіева да Афін, а адтуль ужо аўтобусам да Карчы, завісаюць ўжо ў атэлі з камандай. Мы таксама вырашаем ехаць туды, але перад гэтым мы вырашылі зазірнуць на возера, і я скажу вам гэта вельмі крутое месца адпачынку, асабліва для моладзі. Прывабныя цэны і дамы, рух днём і ноччу на галоўнай вуліцы, і проста прыгажосць мясцовай прыроды. Раю ўсім хто збіраецца прабіваць выезд за зборную ў Македонію, наведаць дадзенае месца.
Агледзеўшы горад, дамаўляемся з гаспадаром нашага хостела каб намуціў нам таксі да мяжы з Албаніяй. Па дарозе туды пачынаецца дзікі лівень. Ужо пад’язджаючы да мяжы, я заўважаю мікрон на беларускіх нумарах, вось так супадзенне. Гэта 8 чалавек, у асноўным людзі па-старэй, якія таксама накіроўваліся ў атэль. Хутка прайшоўшы мяжу пешшу, робім сумеснае фота, сядаем у мясцовае таксі, і разам з нашым мікронам накіроўваемся на месца.
Шукалі мы дадзены атэль, каля гадзіны , хоць знаходзіўся ён у 5 хвілінах ад мяжы, але гэта быў наш вушак, а не таксіста. Сустракаемся з астатнімі нашымі хлопцамі ,якiя завісалі на рэсэпшэне . Займаўся кожны сваім, нехта заліпаў у інтэрнэце, нехта проста заліпаў. Я ж пайшоў пагутарыць з албанскім перакладчыкам, прыкладна майго ўзросту. Паводле яго расказах цяпер у Албаніі ўсё спакойна, што да Славян тут ставяцца нармальна, але чамусьці я адразу яму не паверыў, як аказалася не дарма. Расказаў што цяпер шмат еўрапейцаў прыязджаюць адпачываць на албанскія курорты, але кошты вельмі дарагія ў параўнанні з іншымі еўрапейскімі. Так як нас было 8 чалавек, нам патрэбен быў мінівен або мікрон каб дабрацца да Карчы. Перакладчык дапамагае нам знайсці 7 -мі мясцовы мінівен , кіроўца якога быў гатовы пачакаць нас увесь матч і завесці назад у Ахрыд ўсяго толькі за 80 еўра. Для нас гэта быў проста выдатны варыянт . Вось надыходзіць гадзіна X , жадаем футбалістам поспеху і разам з імі едзем да стадыёна. Каля 40 хвілін шляху па горным серпанціне і мы на месцы.
Без праблем заходзім на стадыён. На сектары сабралася 18 галоў, з якіх 10 актыўна падтрымлівалі каманду. Гульню ўсе самі бачылі. Зараджаць стараліся кароткія зарады, у хвіліны калі стадыён змаўкаў. Адзначу той факт, што на сектары албанцаў сабралася чалавек 400, і шызелi яны да забітага гала прыстойна, але пасля прапушчанага гола, шызелi ад сілы чалавек 20. Але як забіўшы нам , яны зноў выбухнулі і ўжо не змаўкалі да канца матчу. Пасля матчу ўся каманда разам з трэнерамі падыходзіць да сектара, радуецца з намі і дзякуе за падтрымку. Па завяршэннi нас трымаюць хвілін 20. Адзін з споўкаў албанцаў , падбягаў да нашага сектару і мабыць хацеў справакаваць на бойку, але вакол нас было столькі «касманаўтаў», што пабіцца ён мог толькі з імі.
Мы ж сядаем у таксі, у 4-м, яшчэ 4-х каманда ўпісвае да сябе ў аўтобус да Тыраны, каб адтуль ехаць у Чарнагорыю, так як у траіх былі двухразовыя візы і ехаць ім праз Македонію быў не варыянт, а ў Чарнагорыю віза для беларусаў не патрабуецца. Мы ж дабраўшыся да албанскай мяжы, сутыкаемся з першай праблемай. Аднаму з маіх таварышаў няма яшчэ 18 гадоў, і гэта была першая мяжа на якой гэта заўважылі. З сабой у яго было даверанасць ад бацькоў, якая яго і выратавала. Па дарозе ў Ахрыд, мы даведаемся што нашым супернікам у 3-м раўндзе стаў Дэбрэцэн, і мы прымаем рашэнне не ехаць у Беларусь, а прабіваць 3-цi ўжо для нас матч. Прыбыўшы ноччу ў Ахрыд, мы ідзем у хостэл у якім начавалі, але ніхто ўжо нам не адчыніў дзверы. Сяк-так знаходзім іншы і адразу ж апускаемся ў глыбокі сон. З раніцы прабіваем аўтобус адразу ж да Белграда, бярэм толькі 2 квіткі, так як 2-е маіх таварышаў вырашаюць дабірацца да Белграда аўтастопам. Разыходзімся з імі. Яны на трасу, ну а мы гуляць па горадзе і на возера.
Пагуляўшы па горадзе і прабіўшы возера мы адправіліся на аўтавакзал і на камфортным аўтобусе паехалі ў Белград. Пад’язджаючы да мяжы з Сербіяй, бачым праз акно нашых стопшчыкаў, з імі ўсё ў парадку і гэта не магло не радаваць. Прыбыўшы ў Белград мы адразу ж сустракаемся з хлопцамі, якія ўсё роўна хутчэй за нас даехалі да Белграда. Прымаем рашэнне завіснуць ў дадзеным горадзе на 2 дні. Доўгая дарога з Македоніі выматала ўсіх, асабліва хлопцаў якія ехалі аўтастопам і таму мы адразу ж узяліся шукаць хостел і там ужо чакаць хлопцаў якія ехалі з Чарнагорыі. Знайшоўшы хостэл мы апускаемся ў сон. Прачнуўшыся бліжэй да вечара некаторыя хлопцы вырашаюць ісці гуляць у горад, ну а я ж вырашыў застацца ў нумары, ведаючы што яшчэ заўтра будзе дзень на прагулкі і «куплю» сувеніраў. Даведаемся што хлопцы якiя ехалі праз Чарнагорыю ўжо ў Белградзе. Сустракаем, аднаго з іх ўпісваем да сябе ў нумар, ну а трое вырашылі прабіць іншы хостэл. Я ж, выпіўшы пару слоічкаў мясцовага піва, упершыню за ўсю паездку, пад апавяданні пра дарогу з Чарнагорыі, хутка засынаю. Раніцай, дамовіўшыся з усімі, сустракаемся на вакзале, дзе вырашаем што і як будзем далей рабіць. Вырашаем ехаць у Будапешт, і праводзіць там час да дня матчу з Дэбрэцэнам. 5 чалавек вырашаюць ехаць аўтастопам, а мы ў 2-м цягніком. Узяўшы квіткі да Будапешта, у нас заставалася каля 10 гадзін на прагулку і агляд мясцовых славутасцяў. Пабываўшы ў Белградзе і ня пабываць на стадыёне Партызана і легендарнай Маракане, было б злачынствам. У 5-х вылучалі да дадзеных аб’ектах, якія адносна недалёка знаходзяцца ля чыгуначнага вакзалу. Прайшоўшы шлях прыкладна за пол гадзіны мы падыходзім да стадыёна Партызана, і адразу ж адчуваецца моц гэтага збудавання. Атмасферны выгляд, увесь стадыён па крузе ў графіці, адным словам – узровень. Сам стадыён вядома стары, рэканструкцыя не перашкодзіла б, але гэта ніяк не ўплывае на яго веліч. Прагуляўшыся, зрабіўшы шмат фота, расклеўшы досыць налепак, мы накіраваліся да Мараканы, якая знаходзіцца не далёка ад стадыёна Партызана. 5-10 хвілін і мы на месцы. Тыя ж самыя ўражанні. Калі стадыён Партызана быў зачынены і мы не змаглі патрапіць унутр, то на Маракану нам зайсці атрымалася. Зайшоўшы на гасцявы сектар, робім пару фота, атрымліваем асалоду ад выгляда і далей рухаемся ў шлях.
Зайшлі на мясцовы рынак, дзе набраўшы ну вельмі танных персікаў вырашылі крыху адпачыць у цяньку, дзе пагутарылі з мясцовым юрыстам. Ён вельмі знерваваўся, калі даведаўся што ў Беларусі няма дэмакратыі, але сказаў што ўсё роўна любіць Беларусь . Расказаў што ў Белградзе усе ходзяць пад мафіяй, у тым ліку і клубы, што лекары і настаўнікі атрымліваюць прыстойна, у адрозненні ад нашых, і што сярэдняя заробкі больш чым у нас. Але скажу ўсім, у параўнанні з беларускімі гарадамі, Белград вельмі брудны. Пагутарыўшы хвілін 20 на розныя тэмы, мы пайшлі далей. 3-е хлопцаў гэтак жа рухаюць на трасу, так як час пачынаў падціскаць, ну а мы ж накіраваліся ў крэпасць Калемегдан. Вельмі крутое месца, з якога адкрываецца від на ўвесь горад і раку Дунай.
Ўдосталь нагуляўшыся па дадзенай крэпасці, «купіўшы» трохі магнітаў, мы вырашылі адправіцца на вакзал, так як да цягніка заставалася ўсё менш часу. Трохі перакусіўшы і пасядзеўшы ў інтэрнэце мы сядаем у наш цягнік і едзем у Будапешт. У Новым Садзе, да нас падсаджваюцца 3 чалавекі якія паспрабавалі ехаць аўтастопам, але змаглі даехаць толькі да дадзенага населенага пункта. Ноч праляцела хутка і вось мы ўжо на месцы. Як звычайна паўстае пытанне з хостэлам. У інтэрнэце даведаемся што наш папярэдні заняты і вырашаем шукаць іншы, знаходзім нейкі танны на ўскраіне горада і вылучалі туды. Каля 10 км па горадзе, у 30 -ці градусную спёку да дадзенага хостела. Нарэшце дойдучы да яго, мы трапляем у нейкі расстаманскi прытон, інтэр’ер у падобным стылі, незразумелыя рознакаляровыя пасажыры і прапанова пераначаваць у намёце за 7 еўра нас не асабліва парадавалі і мы вырашылі па-хуткаму адваліць. Вырашылі ехаць у стары хостэл, раптам што-небудзь пракоціць, і як аказалася пракаціла. Перад гэтым двое нашых хлопцаў спісваюцца ад нас, і едуць у найбліжэйшы Секешфехервар на матч мясцовага клуба. Мы ж гэты дзень адпачываем у хостэле. На раніцу да нас далучаеццамой сябар, у якога не атрымалася паехаць у Албанію. Ён таксама як і мы ехаў у Будапешт праз Львоў з Брэста. 2 дні ў Будапешце мы правялі па культурна-забаўляльнай праграме, спалучаючы усё з угарнымi прагулкамі па горадзе.
У дзень матчу мы яшчэ трохі прагуляўшыся па Будапешту, ідзем на вакзал, адкуль ужо на сабаку дабіраемся да Дэбрэцэна. Вырашаем ехаць такім жа шляхам як і ехалі сюды. Скачам ў таксі і пад’язджаем да стадыёна, дзе мясцовыя флікi адразу ж адводзяць нас да нашага сектару. Там ужо былi нашы польскія сябры і яшчэ 3 машыны барысаўскіх . Купляем квіткі, трохі пагутарыўшы з хлопцамі, рухаемся на сектар. На сектары каля 50 чалавек. Матч прайгралі, але не па справе. Пасля матчу ўся каманда дзякуе за падтрымку
У нас жа ўзнікае пытанне, як дабрацца дадому. Апошняя сабака з Дебрецена да мяжы, сышла, таму прыйшлося начаваць на вакзале. На вакзал нас везлі як асабліва небяспечных злачынцаў. 4-х чалавек ахоўвалі 6 копаў, якія спецыяльна тармазнулі трамвай для нас , плюс 4-ы машыны суправаджэння. Мясцовы вакзал на ноч зачыняецца, таму асаблівых праблем мы не выпрабавалі. Сядаем на першую сабаку да Захонi, дзе адразу ж перасаджваемся ў сабаку да Чопа. З Чопа бліжэйшы цягнік да Львова быў толькі ўвечары, але для нас гэта быў не варыянт, і таму мы паехалі на таксі ў Ужгарад , тым больш што таксісты нас пераканалі што там праз гадзіну будзе аўтобус да Львова, але як я ў чарговы раз пераканаўся , гэтым піда**м верыць нельга . Прыехаўшы ў Ужгород, даведаемся што найбліжэйшы аўтобус да Львова толькі ў абед, і таму мы вырашаем ехаць на сабаках. 10 гадзiн шляху па Закарпацці і мы ў Львове . З Львова мы хацелі дабрацца да Ковеля на цягніку, а адтуль ужо на аўтобусе да Брэста, але месцаў на цягнік не аказалася. Давялося шукаць іншыя варыянты. Вырашылі прабіць аўтобус. Бліжэйшы аўтобус быў толькі з раніцы. 3-е хлопцаў не захацелі чакаць і пагналі аўтастопам, ну а мы ж вырашылі застацца. Пераначаваўшы ноч на лавачках , у лепшых традыцыях олд-скула, сядаем ў бас і рухамся на Брэст. Каля 12 гадзiн дзікай спёкі, гадзіна чакання на ўкраінскай мяжы і мы нарэшце ў Брэсце. У Брэсце нас сустракае наш брэсцкі сябар, упісвае да сябе, дзе мы трохі адпачыўшы і перакусіўшы вылучаемся на вакзал. Там купіўшы білет на маскоўскі цягнік , сустракаемся яшчэ з 2-я Брэсцкімі сябрамi. Пагутарыўшыза парай куфляў піва мыг вылучалі да вакзалу. 7 гадзiн сну ў цягніку прайшлі як 10 хвілін, і вось мы на вакзале роднага Барысава. Так і скончылася мая двухтыднёвая прыгода.
Прашу прабачэння за памылкi, для мяне гэта першы досвед напісання падобнай справаздачы.
Хочацца сказаць усім. Ганяйце на выезду, асабліва еўра!Гэта насамрэч вельмі крута!
Источник: ultrasbate.by